Οι ιστορίες των βιβλίων μου Συναντήσεις 30’, Δύο / Υγρασία και Μια μέρα, από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ, συγκροτούν μια άτυπη τριλογία, στην οποία κυριαρχεί η αναζήτηση των ορίων της ανθρώπινης σχέσης. Η διαδικασία της επαφής, της απώλειας, της μοναξιάς, της συνάντησης με τον Άλλο, μεταβαίνουν στην οικειότητα μιας ερωτικής σχέσης. Οι πολλαπλές σκηνές της καθημερινότητας προσδιορίζουν την συνθήκη συνεύρεσης των Δύο, ενώ συγχρόνως επιτρέπουν η ιστορία τους να υπάρχει και ως υπέρβαση της πραγματικότητας.
Αντιγόνη Ντόκα, “Δύο / Υγρασία“, Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Η κοπέλα των συναντήσεων είχε εδραιωθεί μέσα μου όταν άρχισα να γράφω με τον ίδιο αυθόρμητο τρόπο το Δύο/Υγρασία. θεωρώντας σχεδόν αναγκαιότητα την συνέχεια της ιστορίας που είχα αρχίσει και με μια επιθυμία να προσδιορίσω την μετέωρη αναζήτηση της, άρχισα να σκιαγραφώ την σχέση των Δύο. Η μοναχικότητα του ενός που κυριαρχούσε στα πράγματα μέσα από αποσπασματικές εικόνες γίνονται ιστορίες με διάρκεια. Αποφασίζω να χρησιμοποιήσω μεγαλύτερη φόρμα στην αποτύπωση τους, προκειμένου να τονίσω την μεταβολή του τυχαίου σε μια συνθήκη πιο ρεαλιστική και μόνιμη.
Η συνύπαρξη των δύο που ορίζονται ως ετερότητες και εν δυνάμει μπορούν να ενωθούν με απασχολούσε πάντα σαν μια πρόκληση της ύπαρξης που προσπαθεί ή μοιραία απομακρύνεται από την εγγενή εγωκεντρικότητά της. Μια ερωτική σχέση όπως μπορεί να την ζήσει ο καθένας. Ο τόπος, τα σώματα, τα τοπία όσα θεωρούσα ικανά να οδηγήσουν στην επαφή των Δύο, τα περιγράφω με όση ακρίβεια επιτρέπουν οι αισθήσεις.
Δημιουργώ μια συνθήκη που κινείται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό με την επιθυμία να δείξω την ισχύ και την μοναδικότητα των αισθημάτων δύο ανθρώπων που δοκιμάζουν τα όρια του εφικτού και του ανέφικτου. Η επιθυμία μου ήταν όλα τα στοιχεία της αφήγησής μου να επιβεβαιώνουν την δυνατότητα που υπάρχει μέσα σε κάθε ερωτική σχέση να τραβούν την πραγματικότητα μέχρι εκεί που αρχίζει η υπέρβαση της, που είναι ικανή να την καταλύει. Η ανατροπή των αντοχών των αισθητών πραγμάτων που περιορίζονται μέσα στο χώρο και τον χρόνο, γίνεται το βασικό στοιχείο της αφήγησής μου, ενώ συγχρόνως κρατώ έντονα την περιγραφή συνηθισμένων σκηνών μιας ερωτικής ιστορίας. Η αποτύπωση του τοπίου για τον ίδιο λόγο, δηλαδή της εξασφάλισης της οικειότητας, γίνεται για μένα η αναγκαία συνθήκη, προκειμένου να περιγράψω κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα.
Το τοπίο, ως χώρος αντικειμένων και ως φύση συμπάσχει και αισθάνεται σαν ένας αληθινός οργανισμός, όπως τα σώματα των Δύο. Ανάμεσα σε αυτά και η υγρασία μετατρέπεται σε βασική συνθήκη. Γιατί διαλέγω την υγρασία; Ίσως γιατί είναι το πιο διαβρωτικό στοιχείο που εισχωρεί σε κάθε ποιότητα και είδος. Προσομοιάζει στις αντιδράσεις ενός σώματος. Καθιστά δηλαδή φανερή πάντοτε την παρουσία του, είτε πρόκειται για κάτι υλικό, είτε πρόκειται για κάτι ζωντανό και έμψυχο. Με ένα τρόπο για μένα υποδηλώνει ένα συναίσθημα σκόπιμης αναμονής, στοιχείο που χαρακτηρίζει την ιδιαιτερότητα και την αντοχή των ερωτικών σχέσεων. Η αίσθηση αυτή της υγρασίας που αποτελούσε για μένα μια κατάσταση που σχεδόν ταυτίζεται με την ένταση των σημαντικών στιγμών και σαν προσωπικό μου βίωμα, ήθελα να υπάρχει έντονα στα πρόσωπα και στα τοπία της ιστορίας μου.
Αντιγόνη Ντόκα