Οι ιστορίες των βιβλίων μου Συναντήσεις 30’, Δύο / Υγρασία και Μια μέρα, από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ, συγκροτούν μια άτυπη τριλογία, στην οποία κυριαρχεί η αναζήτηση των ορίων της ανθρώπινης σχέσης. Η διαδικασία της επαφής, της απώλειας, της μοναξιάς, της συνάντησης με τον Άλλο, μεταβαίνουν στην οικειότητα μιας ερωτικής σχέσης. Οι πολλαπλές σκηνές της καθημερινότητας προσδιορίζουν την συνθήκη συνεύρεσης των Δύο, ενώ συγχρόνως επιτρέπουν η ιστορία τους να υπάρχει και ως υπέρβαση της πραγματικότητας.
Αντιγόνη Ντόκα, “Συναντήσεις 30΄”, Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Η ιστορία του βιβλίου Συναντήσεις 30’, ξεκίνησε τελείως αυθόρμητα, σχεδόν σαν μια αυτονόητη διαδικασία που έχει ο καθένας στην καθημερινότητά του. Σε μικρά χαρτάκια αποτύπωνα κάθε βράδυ με την μορφή εικαστικής λεπτομέρειας, αποκομμένες στιγμές από την συνέχεια μιας μέρας. Καθημερινές εικόνες άγνωστων προσώπων που συναντούσα τυχαία μετατρέπονταν σχεδόν αυτόματα σε στοιχεία της ιστορίας. Ένα χαμόγελο, φευγαλέες λέξεις περαστικών και εκφράσεις διαφορετικών συναισθημάτων, εμπλέκονταν με τις δικές μου εμπειρίες, την δική μου καθημερινότητα και με έναν αβίαστο και φυσικό τρόπο αποκτούσαν μια ακολουθία.
Ασύνδετες πληροφορίες που μάζευα πιο πολύ σαν ακινητοποιημένες παραστάσεις, άρχισαν να φτιάχνουν σιγά σιγά το προφίλ ενός κοριτσιού, μιας πραγματικότητας. Συγκρατούσα με εξαιρετική επιμέλεια, τις αντιδράσεις του σώματος και του μυαλού που εγκλωβίζονταν και συγχρόνως ξεχείλιζαν ανεπιτήδευτα από τις διάφορες μορφές σχέσεων που αφορούσαν πάντα το ίδιο πρόσωπο και με ένα τρόπο εμένα. Μια νεαρή κοπέλα και οι καθημερινές της ολιγόλεπτες συναντήσεις, είχαν αποκτήσει κεντρικό ρόλο στην αληθινή μου ζωή.
Πιο πολύ με αφορούσε η ερωτική σχέση σαν συνθήκη, αλλά και σαν στάση απέναντι σε ό,τι διαδραματίζεται μέσα στον χρόνο. Ο κόσμος των πραγμάτων που μπορούσα με τις αισθήσεις μου να προσεγγίσω, δηλαδή η άψυχη ύλη γινόταν εξίσου σημαντική όπως κάθε τι έμψυχο. Δεν το έβρισκα καθόλου παράξενο να περιγράφω το άκαμπτο υλικό μιας ξύλινη καρέκλας ως στοιχείο ικανό να διεκδικήσει την σοβαρότητα του όντος που αισθάνεται, κινητοποιεί, προκαλεί και επηρεάζει την συνέχεια των καθημερινών συμβάντων. Τα χείλια, ή τα μάτια της κοπέλας που ήταν φυσικό να προκαλέσουν μια επαφή γίνονταν το ίδιο ισχυρά με το ύφασμα από τα ρούχα της.
Έτσι πολύ συχνά, απαρατήρητα υλικά ή πτυχές αντικειμένων, τα περιέγραφα με την ίδια αμηχανία που νιώθεις όταν προσπαθείς να περιγράψεις τα αισθήματα ή την συμπεριφορά ενός άλλου κάθε φορά που σου απευθύνεται. Η οικειότητα ενός χρηστικού αντικειμένου που εμψυχώνεται για να βρεθεί στην ίδια συνάντηση, ήταν μια διαδικασία που με κέντριζε περισσότερο ίσως και από τα πρόσωπα. Την ιδια στιγμή οι συναντήσεις της κοπέλας ρύθμιζαν με όρους ρεαλιστικούς τις δικές μου αποφάσεις, αυτό που θα ήθελα να είμαι ή να ζήσω.
Σκεφτόμουν τι θα ταίριαζε περισσότερο να πω ή να κάνω αν ήμουν εκείνη. Η ελαφρότητα της δικής μου φαντασίας με προφύλασσε χαρίζοντάς μου την αίσθηση του οικείου. Τίποτα δεν ήταν ανέφικτο. Οι σκέψεις μου, οι αντιφάσεις μου, οι μικρές ανατροπές μεταμορφώνονταν σε μια ιστορία πραγματική. Αυτή η καταγραφή της ρευστότητας του σώματος και του νου που ελκύει κάθε ανθρώπινο συναίσθημα με απασχολούσε ένα ζεστό καλοκαίρι στο Παγκράτι.
Αντιγόνη Ντόκα