Scroll Top

Νίκος Λάζαρης


Nikos Lazaris was born in Piraeus, but grew up in likovrissi, where he still lives.He studied journalism and the cinematography.He worked as a journalist in Athenian newspapers and magazines and as a copywriter and creative director for large advertising agencies. In addition, he servedasArt Director at the Cultural Center of Municipality of Likoyrissiand as Director of the “Takis Sinopoulos, Foundation of Modern Greek Poetry». He is theauthor of seven books of poetryand two books of critical essays. He also cooperated withliterary magazines “Arts and Letters”, ” Planodion” “Mandragoras” and “Nea Efthini” as a literary critic. From March 2002 to December 2012, he held the column of literary criticism of “Nea Estia” magazine. His poems have been translated into foreign languages. He is a founding member of the society of writers.


Ο Νίκος Λάζαρης γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά, αλλά έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Λυκόβρυση όπου και κατοικεί μόνιμα. Σπούδασε Δημοσιογραφία και Κινηματογράφο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά και ως κειμενογράφος και δημιουργικός διευθυντής (creative director) σε μεγάλες διαφημιστικές εταιρείες. Διετέλεσε επίσης καλλιτεχνικός διευθυντής στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λυκόβρυσης και διευθυντής στο Ίδρυμα «Τάκης Σινόπουλος Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης». Έχει δημοσιεύσει εφτά ποιητικές συλλογές και δύο τόμους με κριτικά κείμενα και δοκίμια. Με την ιδιότητα του κριτικού έχει συνεργαστεί με τα λογοτεχνικά περιοδικά «Γράμματα και Τέχνες», «Πλανόδιον», «Μανδραγόρας» και «Νέα Ευθύνη», ενώ για δέκα χρόνια (2002-2012) κράτησε τη στήλη της λογοτεχνικής κριτικής στο περιοδικό «Νέα Εστία». Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

* * *



Oh anonymous woman what are you waiting

under the zinc of the shed?

The bus will not come.

Love will not come.

He will not come.

Through your wrinkles

I can see the

life that faints away–

this monochrome television set

showing only one channel

its screen often going black,full of white noise.

Small rooms, many children

moisture in the bones and in the heart

hard times

hard times

hard times.

You are not the woman who

won my admiration the other day in the pages of Elle,

I have not seen you in the new film

of Antonioni or Trufault,

I don’t know any grand poet or painter

that has praised your face.

You pass every day among us

nondescript, almost invisible,

always waiting for something

that will not come,

writing from time to time

with your menstruation blood

cries of despair upon the air

while the background of the picture

shows the blue magnificence

of the attic sky.

Translatedby Tassos Anastasiou







Τι περιμένεις γυναίκα άγνωστη

κάτω από το τσίγκινο υπόστεγο;

Το λεωφορείο δεν θα ‘ ρθει.

Ο έρωτας δεν θα’ ρθει.

Εκείνος δεν θα ‘ρθει.

Μέσα από τις ρυτίδες σου

μπορώ να διακρίνω τη ζωή

που χάνεται

-αυτή την ασπρόμαυρη τηλεόραση

με τον ένα μόνο σταθμό,

τις συχνές διακοπές, τα παράσιτα.

Δεν είσαι εσύ η γυναίκα

που θαύμασα τις προάλλες στο ELLE,

δεν σε είδα στην τελευταία ταινία

του Αντονιόνι ή του Τρυφφώ

δεν άκουσα να σε υμνούν

μεγάλοι ποιητές και ζωγράφοι.

Περνάς κάθε μέρα ανάμεσά μας

ανώνυμη, σχεδόν αόρατη

περιμένοντας πάντα κάτι

που δεν θα ‘ρθει ποτέ,

γράφοντας κατά διαστήματα

κραυγές απογνώσεως

με το έμμηνο αίμα σου στον αέρα,

με φόντο τον, εξαίσια γαλάζιο,

Αττικό ουρανό.

* * *



Hold me in your memory

like a tender of grass

that has untimely sprouted

amidst white thorn

and there lost its face,

like a foaming forest

after a heavy rain,

like a difficult stone

you could not lift,

hold me

like that white line

a ship leaves behind it

as it leaves.

Translated by Kimon Friar






Κράτα με στη μνήμη σου

σαν ένα χόρτο τρυφερό

που άκαιρα φύτρωσε

μες στα χαλάσματα

κι έχασε κει το πρόσωπό του,

καθώς δάσος αφρισμένο

μετά από δυνατή βροχή,

όπως πέτρα δύσκολη

που δεν μπόρεσες,

κράτα με

όπως την άσπρη γραμμή

που αφήνει πίσω του

το πλοίο σαν φεύγει.