Scroll Top

Koula Adaloglou, Five poems from the book: “The road back is steep” | Κούλα Αδαλόγλου, Πέντε ποιήματα από το βιβλίο: “Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος”

Penelope got used to sleeping with him again.
Some nights, however, his sleep was disturbed by horrible nightmares.
Blood covered all over the sheets, smell of rotting flesh.
He bleated himself like an ox being slaughtered
and sometimes he writhed foaming at the mouth.
Penelope then would take her white nightgown off
and cover him. He was clutching it furiously.
The smell of her soft naked body
was transforming him into an obedient Elpenor.

Odysseus was being tender.
At night he warmed her frozen feet.
He was sleeping holding her hands.
Sometimes he overheard her crying in her sleep.
Then he would embrace her and they would couple.
She, on the other hand, was having obsessions.
In the morning she would run terrified to the mirror
to see whose shape her face was turning into.
And that scar of time
which was opening red on her left breast.

He abated
he liked to spend evenings at home
with tea pancake and velouté herb soup.
As if he wanted to make up for lost time.
But still, he willingly organized love trips.

was spending her days more smoothly.
She was going out for coffee with her friends
Or she was knitting berets and bags
or she was embroidering a runner for the big table.
When night was coming she was boarding on her wooden dock
and was calling upon the gulls verses to come to her aid.

She is always troubled by some distancing.
Is she anticipating another nostos
but in vain?

He is the one who knows for sure
how steep the road back is.


Η Πηνελόπη συνήθισε να κοιμάται πάλι μαζί του.
Κάποια βράδια όμως ο ύπνος του ταραζόταν από φριχτούς εφιάλτες.
Γέμιζαν τα σεντόνια αίμα, μυρωδιά σαπισμένης σάρκας.
Μουγκάνιζε ο ίδιος σαν βόδι που το σφάζουν
κι άλλοτε σφάδαζε με αφρούς στο στόμα.
Η Πηνελόπη τότε έβγαζε το λευκό νυχτικό της
και τον σκέπαζε. Το έσφιγγε εκείνος με μανία.
Η μυρωδιά του απαλού γυμνού κορμιού της
τον μεταμόρφωνε σε υπάκουο Ελπήνορα.

Ο Οδυσσέας ένιωθε τρυφερά.
Τις νύχτες τής ζέσταινε τα παγωμένα πόδια.
Της κρατούσε τα χέρια και κοιμόταν.
Κάποιες φορές την άκουγε να κλαίει στον ύπνο της.
Τότε την έπαιρνε αγκαλιά και σμίγανε.
Όμως αυτή είχε εμμονές.
Το πρωί έτρεχε έντρομη στον καθρέφτη
να δει ποιανής μορφή έπαιρνε η όψη της.
Κι εκείνο το σημάδι του χρόνου
που άνοιγε κόκκινο στο αριστερό της στήθος.

Εκείνος καταλάγιασε
του άρεσε να περνά τα βράδια στο σπίτι
με τσάι πανκέικς και χορτόσουπα βελουτέ.
Σαν να ‘θελε να κερδίσει τον χαμένο χρόνο.
Ωστόσο, διοργάνωνε με προθυμία ταξίδια αγάπης.

τις μέρες τις περνούσε πιο ομαλά.
Έβγαινε για καφέ με τις φίλες
Ή έπλεκε μπερεδάκια και τσάντες
Κεντούσε ράνερ για το μεγάλο τραπέζι.
Σαν νύχτωνε ανέβαινε στην ξύλινη αποβάθρα της
και καλούσε γλάρους στίχους να τη συνδράμουν.

Εκείνη την παιδεύει πάντα κάποια απομάκρυνση.
Προσδοκά έναν άλλον νόστο
επί ματαίω;

Εκείνος βέβαια ξέρει
πόσο ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος.


I will return
when the mist will be wearing red sandals
when drunks from the pubs will throw stones at the gulls near the sea.
When he will wrinkle his forehead under the sun
and I will indulge in his phonemes and his young laughter.
I will return, no matter how many summers pass
I will be singing I will wait for you, for a thousand summers I will wait for you.
In the meantime
The rust will be leaking from the pipes to the balconies
the antennas on the roofs will be scudding under bare poles
the streets will be living their secret lives
and love will be petrified on the benches of the square.

I will return
when the hourglass will be telling a dark story
in the end though the little fairy will be sending a summer card
written by her own hand.


Θα ξαναγυρίσω
όταν η ομίχλη θα φορά κόκκινα σανδάλια
όταν μεθυσμένοι από τις παμπ θα πετροβολούν κοντά στη θάλασσα τους γλάρους.
Όταν θα ζαρώνει το μέτωπό του στον ήλιο
και θα εντρυφώ στους φθόγγους και στο νεαρό του γέλιο.
Θα ξαναγυρίσω, όσα καλοκαίρια και αν περάσουν
Θα τραγουδώ I will wait for you, for a thousand summers I will wait for you.
Η σκουριά θα τρέχει απ’ τους σωλήνες στα μπαλκόνια
οι κεραίες στις ταράτσες θ’ ανεμίζουν ξυλάρμενες
οι δρόμοι θα ζουν την κρυφή ζωή τους
κι ο έρωτας θα ‘χει πετρώσει στα παγκάκια της πλατείας.

Θα ξαναγυρίσω
όταν η κλεψύδρα θα αφηγείται μια ιστορία μαύρη
όμως στο τέλος η μικρή νεράιδα θα στέλνει μία κάρτα καλοκαιρινή
γραμμένη με το ίδιο της το χέρι.


You cast around for words.
I don’t know what to give you.
You articulate suns and shy chamomiles
blue bells, rose good-mornings.
You have to learn words of fog and rain.
But you dream of being a mermaid.


Γυρεύεις λέξεις.
Δε ξέρω να σου δώσω.
Εσύ αρθρώνεις ήλιους και ντροπαλά χαμομήλια
γαλάζιες καμπανούλες, ρόδινες καλημέρες.
Πρέπει να μάθεις λέξεις της ομίχλης και της βροχής.
Κι εσύ ονειρεύεσαι να είσαι γοργόνα.


I have a crack,
said the porcelain teapot,
it deepens with time,
it doesn’t matter that it can’t be seen,
so do other invisible small breaks,
what can’t be seen has a high probability of being.

But she with her small hands
plants bulbs inside the cracked teapot
they sprout
maybe some day she fixed flowers inside me
so I would shine again with some other beauty.


Έχω μια ραγισματιά,
είπε η πορσελάνινη τσαγιέρα,
βαθαίνει με τον καιρό,
μην κοιτάτε που δεν φαίνεται,
κι άλλες αθέατες μικρές ρωγμές,
ό,τι δεν φαίνεται έχει μεγάλη πιθανότητα να υπάρχει.

Όμως αυτή με τα μικρά της χέρια
φυτεύει στη ραγισμένη τσαγιέρα βολβούς
βγάζουν βλαστούς
ίσως μια μέρα στερέωσε μέσα μου λουλούδια
να λάμψω πάλι με μιαν άλλη ομορφιά.


Fateful night.
Wet sand
she took off her shoes and walked, quivering.
A welcoming boat pulled up to the quayside
she got in and headed out to sea, out of sight.
At home he was worried
the others on the messenger were waiting for her smile
wishes voices and songs fell silent.
The road of the moon came in handy
I stepped on it
found her
turned the bow
sat inside
lead her to the coast
accompanied her to the entrance.
It was hot inside
But the tree had bowed its head in sorrow.
However, lights were flashing outside.
The saltiness was clotting on her hair and body.
She held me tight in her frozen hand and told me
I am not looking to run away anymore
it’s high time I faced my own depth.



Νύχτα σημαδιακή.
Η άμμος υγρή
έβγαλε τα παπούτσια και περπάτησε, αναρίγησε.
Στην προκυμαία βγήκε μια βάρκα φιλόξενη
μπήκε κι ανοίχτηκε, πέρα απ’ το μάτι.
Στο σπίτι εκείνος ανησύχησε
οι άλλοι στο μέσεντζερ περίμεναν το χαμόγελό της
σίγησαν οι ευχές φωνές και τα τραγούδια.
Ο δρόμος του φεγγαριού στάθηκε βολικός
πάτησα πάνω του
τη βρήκα
γύρισα την πλώρη
κάθισα μέσα
την οδήγησα στο γιαλό
τη συνόδεψα ως την είσοδο.
Μέσα είχε ζέστη
Αλλά το δέντρο είχε γείρει το κεφάλι του στη θλίψη.
Ωστόσο έξω αναβόσβηναν φωτάκια.
Έπηζε η αρμύρα στα μαλλιά και στο σώμα της.
Με κράτησε σφιχτά στην παγωμένη χούφτα της και μου ‘πε
δεν γυρεύω πλέον τη φυγή
είναι καιρός να αναμετρηθώ με το δικό μου βάθος. 


Translated in English by Margarita Papageorgiou
Μετάφραση στα Αγγλικά Μαργαρίτα Παπαγεωργίου
Επιμέλεια μετάφρασης Ελένη Χρυσομάλλη

Kyriaki (Koula) Adaloglou was born in Veria in 1953. She studied philology at the Aristotle University of Thessaloniki. She received a master’s degree in Applied Linguistics from the University of Edinburgh and a PhD from the Aristotle University of Thessaloniki. She served as School Counselor of Philology (1998-2007) and director of the High School of Arts, Ampelokipi Thessaloniki (2007-2011). She is a member of the writing team of the books Ekfrasi / Ekthesi, which introduced communicative language teaching in High School. She is also, a member of the philologists team “Creative expression” that prepared the digital project “Polytropi glossa”, for the teaching of the Modern Greek language. Her study Students’ written expression. Suggestions for its evaluation and improvement that was published by Kedros 2007, focuses on writing as a process. She is a member of the Writers Society, the Thessaloniki Society of Writers (ELTH), and the Poets’ Circle.Her short stories and critical notes on contemporary writers have been printed in well-known journals. In 2019, she published her collected critical notes on 49 writers in a volume, with the title Threads of writing, aspects of texts. She has written nine collections of poetry; the latter one is The road back is steep, Melani, Athens 2023.

Η Κυριακή (Κούλα) Αδάλογλου γεννήθηκε στη Βέροια το 1953. Σπούδασε φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έλαβε μεταπτυχιακό στην Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και διδακτορικό από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων (1998-2007) και διευθύντρια του Λυκείου Τεχνών Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης (2007-2011). Είναι μέλος της συγγραφικής ομάδας των βιβλίων Έκφραση / Έκθεση, που εισήγαγε την επικοινωνιακή διδασκαλία της γλώσσας στο Λύκειο. Είναι επίσης μέλος της ομάδας φιλολόγων «Δημιουργική έκφραση» που ετοίμασε το ψηφιακό έργο «Πολύτροπη γλώσσα», για τη διδασκαλία της Νέας Ελληνικής γλώσσας. Η μελέτη της Η γραπτή έκφραση των μαθητών. Προτάσεις για την αξιολόγηση και τη βελτίωσή της, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος 2007, εστιάζει στη γραφή ως διαδικασία. Είναι μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών, της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (ΕΛΘ) και του Κύκλου Ποιητών. Διηγήματά της και κριτικές σημειώσεις για σύγχρονους συγγραφείς έχουν τυπωθεί σε γνωστά περιοδικά. Το 2019 δημοσίευσε τις συγκεντρωμένες κριτικές της σημειώσεις για 49 συγγραφείς σε έναν τόμο, με τίτλο Νήματα γραφής, πτυχές κειμένων. Έχει γράψει εννέα ποιητικές συλλογές με πιο πρόσφατη Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος, Μελάνι, Αθήνα 2023.

Koula Adaloglou,  The road back is steep, Melani, Athens 2022
Κούλα Αδαλόγλου,
Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος, Μελάνι, Αθήνα 2022

Margarita Papageorgiou was born in Athens and lives in Chalkida. She is a graduate of the Department of Philology, Medieval and Modern Greek Studies, of University of Athens. Her translations of English and Spanish poetry, as well as book reviews, have been printed in literary journals. Her poetry collections: Exotic species, Saixpirikon 2022, Kisses in the void, Melani 2020, Metaplasmata, Saixpirikon 2017, Aliploos Sky, Gavrielidis 2015. Her poems have been translated into English, German, Russian, Danish and Swedish and have been included in poetry anthologies such as The other half of the sky, Greek female poets of the twentieth century, Anthologist: Sotiris Pastakas & Stavros Girgenis, Editor: Dimitra Kouvata, Zitros 2021, Words sharp as nails, Wörter spitz wie nägel, Contemporary Greek Poetry, Bilingual edition (Greek – German), Translation: Katerina Liatzoura, Romi 2021, «Poems Adrift»,21st Century Greek Poetry Collection, Bilingual Edition (Greek- English),edited by Andreas Ch. Panagopoulos, Provocateur 2019. She has written the Foreword to Little smile, Savvas Lazaridis, Romi, Thessaloniki 2019, and the Foreword to The Navigator of the Infinite, Tolis Nikiforos, Poems, bilingual edition (Greek-German) Der Lotse der Unendlichkeit, Translation: Katerina Liatzoura, Mandragoras 2021. She manages the literary site στροφές/strophess.

Η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα και διαμένει στη Χαλκίδα. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Εξωτικά είδη, Σαιξπηρικόν 2022,Φιλιά στο κενό, Μελάνι 2020, Μεταπλάσματα, Σαιξπηρικόν 2017, Αλίπλοος Ουρανός, Γαβριηλίδης 2015. Δημοσιεύει μεταφράσεις αγγλόφωνης και ισπανόφωνης ποίησης, όπως και κριτικές παρουσιάσεις βιβλίων σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αγγλικά, γερμανικά, ρωσικά, δανέζικα και σουηδικά και έχουν συμπεριληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες όπως Το άλλο μισό του ουρανού, Ελληνίδες ποιήτριες του εικοστού αιώνα, Ανθολόγος: Σωτήρης Παστάκας & Σταύρος Γκιργκένης, Επιμέλεια: Δήμητρα Κουβάτα, Ζήτρος 2021, Λέξεις αιχμηρές σαν πρόκες, Wörter spitz wie nägel, Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση, Δίγλωσση έκδοση (ελληνικά – γερμανικά), Μετάφραση: Κατερίνα Λιάτζουρα, Ρώμη 2021, Ποιήματα Ανεμοδαρμένα, Συλλογή Ελληνικής Ποίησης του 21ου αιώνα, επιμέλεια Ανδρέας Χ. Παναγόπουλος,δίγλωσση έκδοση (ελληνικά αγγλικά)|«Poems Adrift», 21st Century Greek Poetry Collection, Bilingual Edition (greek English),edited by Andreas Ch. Panagopoulos, Provocateur 2019.Έγραψε την Εισαγωγή στο Μικρό χαμόγελο, Σάββας Λαζαρίδης, Ρώμη, Θεσσαλονίκη 2019 και τον Πρόλογο στο Ο πλοηγός του απείρου, Τόλης Νικηφόρου, Ποιήματα, δίγλωσση έκδοση (Γερμανικά-Ελληνικά), Der Lotse der Unendlichkeit, Μετάφραση: Κατερίνα Λιάτζουρα, Μανδραγόρας 2021.Διαχειρίζεται τον λογοτεχνικό ιστότοπο στροφές/strophess.